Życiorys

Święty Brat Albert, urodzony jako Adam Chmielowski w 1845 roku, to postać niezwykła, w której losach splotły się tragizm polskiej historii, artystyczny geniusz oraz radykalny heroizm miłosierdzia. Jako młody człowiek, wiedziony patriotycznym obowiązkiem, wziął udział w powstaniu styczniowym, gdzie w wyniku odniesionych ran stracił nogę – to bolesne doświadczenie i kalectwo stały się fundamentem jego późniejszej, niezwykłej pokory. Po powrocie z emigracji oddał się pasji malarskiej, zdobywając uznanie jako jeden z najzdolniejszych artystów swojej epoki, obracający się w kręgach krakowskiej bohemy i elity intelektualnej. Jednak u szczytu sławy, dręczony wewnętrznym niepokojem i głębokim współczuciem dla ludzkiej biedy, podjął decyzję, która zszokowała ówczesne społeczeństwo: porzucił pędzel, salony i obiecującą karierę, by przywdziać prosty, szary habit i zamieszkać w krakowskiej ogrzewalni wśród najbardziej opuszczonych.

To właśnie tam, w mroku nędzy i wykluczenia, Adam Chmielowski stał się Bratem Albertem, dostrzegając w każdym bezdomnym, głodnym i chorym człowieku sponiewierane, ale wciąż święte oblicze Chrystusa. Nie ograniczał się do dawania jałmużny z oddali; on stał się jednym z nich, dzieląc ich trudny los, posiłki i dach nad głową, co stało się fundamentem założonych przez niego zgromadzeń Albertynów i Albertynek. Jego życie stało się żywą realizacją najsłynniejszej dewizy, którą pozostawił swoim następcom: „Powinno się być dobrym jak chleb, który dla wszystkich leży na stole, z którego każdy może kęs dla siebie ukroić i nakarmić się, jeśli jest głodny”. Dziś św. Brat Albert pozostaje niedoścignionym wzorem bezinteresownej służby, przypominając nam, że prawdziwa wielkość człowieka nie mierzy się jego sukcesami czy majątkiem, lecz stopniem, w jakim potrafi on pochylić się nad najsłabszym bratem i przywrócić mu utraconą godność.

Ostatnie chwile

W dniu 15 września 1932 przeprowadzona została ekshumacja szczątków i ponowne złożenie ich w metalowej trumnie. Po zakończeniu wojny, w 1946 roku, kardynał Adam Sapieha rozpoczął proces informacyjny trwający do 1950 roku. W trakcie procesu 31 maja 1949 ponownie ekshumowano szczątki Brata Alberta i złożono je w kościele Ojców Karmelitów Bosych. Dnia 15 września 1967 kardynał Karol Wojtyła rozpoczął proces apostolski, a w styczniu 1977 papież Paweł VI wydał dekret o heroiczności cnót przyszłego świętego. W dniu 22 czerwca 1983 roku, podczas mszy św. na krakowskich Błoniach papież Jan Paweł II ogłosił Brata Alberta Chmielowskiego błogosławionym, a następnie 12 listopada 1989 roku, podczas kanonizacji w Rzymie - świętym. Jego doczesne szczątki znajdują się obecnie pod ołtarzem w kościele Ecce Homo (od 1997 r. - sanktuarium) na Prądniku Czerwonym w Krakowie